تبليغاتX
...

بزرگ بود                       

                     و از اهالی امروز بود

                                        و با تمام افق های باز نسبت داشت              

   و لحن آب و زمين را چه خوب می فهميد

    صداش...

                                 به شکل حزن پريشان واقعيت بود              

       و پلک هاش...   

                        مسير نبض عناصر را به ما نشان داد          

    و دست هاش...

                        هوای صاف سخاوت را ورق زد

   و مهربانی را

                  به سمت ما کوچاند.

به شکل خلوت خود بود

                    و عاشقنه ترين انهناي وقت خودش را 

                                                برای اينه تفسير کرد    

     و او به شيوه ی باران پر از طراوت تکرار بود   

                           و او به سبک درخت

 ميان عافيت نور منتشر ميشد.     

                            هميشه کودکی باد را صدا ميکرد   

هميشه رشته ی صحبت را به چفت آب گره ميزد

                                                      برای ما، يک شب  

       سجود سبز محبّت را

                                              چنان صريح ادا کرد

که ما به عاطفه ی سطح خاک دست کشيديم

                                   و مثل لهجه ی يک سطل آب تازه شديم

              و بارها ديديم...

                                       که با چقدر سبد...

                    برای چيدن يک خوشه ی بشارت رفت

                                              ولی نشد...

   که رو به روی وضوح کبوتران بنشيند

و رفت تا لب هيچ...

                     و پشت حوصله ی نورها دراز کشيد   

و هيچ فکر نکرد... 

                که ما ميان پريشانی تلفّظ درها

   برای خوردن يک سيب

چقدر تنها مانديم...  

                                                         "سهراب سپهری"

 

 

tempfa.com نوشته شده در جمعه هجدهم اسفند 1385ساعت 23:23 توسط باران | tempfa.com

آموخته ام که رفاقت و دوستی واقعی به رشد خود ادامه می دهد.

 

آموخته ام که افراد زیادی هستند که تو را دوست دارند، اما نمی دانند احساسشان را چگونه نشان دهند.

 

آموخته ام که  نمی توانی کسی را وادار کنی که به تو عشق بورزد

تنها کاری که می توانی انجام دهی این است که کسی باشی که مورد عشق دیگران واقع شود.

 

آموخته ام که بلوغ و پختگی به تجربیات و درس هایی که آموخته ای بستگی دارد، نه به تعداد جشن تولدهایی که برگزار کرده ای .

 

 

آموخته ام که فقط کافی نیست که اطرافیان تو را ببخشند، گاهی اوقات هم باید یاد بگیری که خودت٬خودت را ببخشی .

 

 

آموخته ام که شرایط زندگی ما ممکن است بر آنچه که هستیم تاثیر گذاشته باشد، اما برای آنچه که می خواهیم بشویم خودمان مسئول هستیم.

 

 

آموخته ام فقط به این دلیل که دو نفر با یکدیگر اختلاف دارند، به این معنا نیست که آنها یکدیگر را دوست ندارند و فقط به این دلیل که با یکدیگر اختلاف ندارند به این معنا نیست که یکدیگر را دوست دارند.

 

 

آموخته ام آنچه که در زندگی ات داری مهم نیست ، بلکه آنجه که در

زندگی ات اهمیت دارد ، مهم است.

 

 

آموخته ام که ما مجبور نیستیم دوستان خود را تغییر دهیم اگر درک کنیم که آن ها خودشان تغییر می کنند.

 

 

آموخته ام که سال ها طول می کشد که اساس یک اعتماد ساخته شود ،ولی برای ویران کردن آن اعتماد، فقط چند ثانیه کافی است.

 

 

آموخته ام که تو نباید برای کشف یک راز، خیلی مشتاق باشی . این امر برای همیشه می تواند زندگی ات را تغییر دهد .

 

 

آموخته ام که زندگی تو می تواند در ظرف چند ساعت با کمک افرادی

که هرگز تو را نمی شناسند، تغییر کند.

 

 

آموخته ام که دو انسان می توانند به یک چیز مشابه نگاه کنند و

چیزی کاملا متفاوت را مشاهده کنند.

 

   

"از وبلاگ اتوسا"

tempfa.com نوشته شده در جمعه چهارم اسفند 1385ساعت 13:2 توسط باران | tempfa.com