شما که نميدونين که....اصلا" شما ميدونين که چقدر خوش گذشت؟فقط حيف که خيلی زود گذشت...آخه خيلی هم کم بود....

ما دوشنبه شب با مدرسه رفتيم يزد و سه شنبه صبح هم رسيديم...من اوّلين بارم بود که سوار قطار میشدم.اوّلش ترسناک بود مخصوصا" با اون دوداش!!                                                                    

ما تو قطار ساعت 5/4 صبح خوابيديم و ساعته 6 پاشديم...يعنی تقريبا"6-5/6 رسيديم يزد.بعد رفتيم هتل و اونجا خيلی خوش گذشت...و تازه ما اونجا يه گروه هم به نام  blue batool تشکيل داديم که حالا توضيحاتش بماند.                                                                                                               

تنها شبی که ما تو اين شب ها درست و حسابی خوابيديم سه شنبه شب بود که فکر کنم حدودا" ساعت 3-2 خوابيديم...که قبلشم داشتيم چشمک بازی مي کرديم،که مجازاتشم اين بود که يکی5/4 تا تيکّه پیتزا رو بخوره که البته 9 تا تيکّه بود که به ياری هانيه 5/4تا شد.

فرداش ما ساعت 9 قرار بود که بريم کارخونه ی يزد گل...که تازه ما ساعت 8:40 از خواب پا شديم.و کلّی هول هولی حاضر شديم و بالاخره ساعت 9 دمه اتوبوس بوديم.ولی با اينکه کلّی بحث کرديم با مسئولمون که اتوبوس 9 مياد و چون ما فقط و فقط ما دير اومديم الان اتوبوس فقط منتظره ماست رفتيم و ديديم که اتوبوس نیومده و با يک ساعت تاخير ساعت 10 رسيد.

حالابیاین گردش و اينارو ول کنيم و به شبش يعنی شب چهار شنبه بپردازيم.اون شب لااقل براي من بهترين خاطره ی يزد بود.چون ما تا صبح ساعت 30/7که صبحانه دادن نخوابيديم.ولی آخرشم من و نرگس و عارفه و هانیه نرفتيم بخوابيم.اون شب صدف خوابيد،نيلوفرم وسطش خوابيد...ولی ما همه سعی کرديم که بيدار بمونيم و نه من ميذاشتم که نرگس بخوابه و نه نرگس ميذاشت که من بخوابم...آخرشم خدارو شکر هيچ کدوممون نخوابيديم...!!!

چهار شنبه شب هم يه پارتی گرفتيم که خيلی خوش گذشت...خيلی خوش گذشت...خيلی خوش گذشت...!!!

يه جاش هم نيلا رقص نور ايجاد کرد که اونم خيلی باحال بود.ولی مهمونيمون زودی تموم شد... .

حالا ناگفته نماند که اگه موقع يه برگشت بار من 20 کيلو بود ،10 کيلوشو کيسه های حاج خليفه تشکيل مي داد...من نميدونم که اين حاج خليفه توي اين باقلواهاش چی ميريزه که انقدر سنگين ميشن..؟؟!!!

ولی يه خاطري بدم داشت ...اونم اين بود که اونجا يه مغازه ی خيلی خوشگل و قشنگ بود که من تا رفتم ازش چيز بخرم خانوم پور آذر اومدن و گفتن که بچها بدو ايد ...اتوبوس الان ميره و از اين حرفا....بنابراين من نرسیدم که از اونجا چيزی بخرم..!!!

ديگه چيزه خيلی خاصی يادم نمياد...يعنی يادم ميادا ولی چون ديگه اونا خاطراته خيلی مشترک با دوستامه اوّل به اونا ميگم بعد اگه گذاشتن ادامش رو براتون مينويسم... .

                بای بای

کودکی نجوا کرد:خدايا با من صحبت کن...و يک چکاوک در چمنزار اواز خواند ولی کودک نشنيد.

پس کودک فرياد زد:خدايا با من صحبت کن!و اذرخش در آسمان غريد ولی کودک متوجّه نشد.

کودک فرياد زد:خدايا يک معجزه به من نشان بده و يک زندگی متولّد شد...ولی کودک نفهميد.

خدا را شكر كه تمام شب صداي خرخر شوهرم را مي شنوم . اين يعني او زنده و سالم در كنار من خوابيده است.
I am thankful for the husband who snoser all night, because that means he is healthy and alive at home asleep with me

ميکنند.فهيمد که برادرش سخت بيمار است و انها پولی برای مداوای او ندارند.پدر به تازگی

کارش را از دست داده بود و نمي توانست هزينه جراحی پر خرج برادر را بپردازد.سارا شنید

که پدر آهسته به مادر گفت:فقط معجزه مي تواند پسرمان را نجات دهد.

سارا با ناراحتی به اطاق خوابش رفت و از زير تخت قلک کوچکش را دراورد.قلک را

شکست،سکه ها را  روی تخت ريخت و آنها را شمرد.فقط 5 دلار.

بعد آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چند کوچه بالاتر به داروخانه رفت.جلوی پيشخوان

انتظار کشيد تا داروساز به او توجّه کند، ولی داروساز سرش شلوغ تر از ان بود که متوجّه بچه

اي هشت ساله شود.

دخترک پاهايش را به هم مي زد و سرفه مي کرد،ولی داروساز توجّهی نمي کرد،بالاخره

حوصله ی سارا سر رفت و سکّه ها را محکم روی شيشه ی پيشخوان ريخت.

داروساز جا خورد.رو به دخترک کرد و گفت:چه می خواهی؟دخترک جواب داد:برادرم خيلی

مريض است،می خواهم معجزه بخرم.دروساز با تعجب پرسيد:ببخشيد؟!

دخترک توضيح داد:برادره کوچک من ، داخل سرش چيزی رفته و بابايم مي گويد که فقط

معجزه مي تواند او را نجات دهد،من هم می خواهم معجزه بخرم.قيمتش چقدر است؟

داروساز گفت:متاسفّم دختر جان،ولی ما اينجا معجزه نمي فروشيم.

چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت:شما را به خدا،او خيلی مريض است،بابايم پول ندارد تا

معجزه بخرد،اين هم تمام پول من است.من کجا می توانم معجزه بخرم؟

مردی که در گوشه ايستاده بود و لباس تميز و مرتبی داشت،از دخترک پرسيد؟چقدر پول

داری؟

دخترک پول ها را کف دستش ريخت و به مرد نشان داد.مرد لبخندی زد و گفت:اه،چه

جالب.فکر می کنم اين پول برای خريد معجزه ي برادرت کافی باشد...!

بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت:من می خواهم برادر و والدينت را ببينم،فکر مي کنم که

معجزه ي برادرت پيش من باشد.

ان مرد،دکتر ارمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شيکاگو بود.

فردای ان روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفّقيت انجام شد و او از مرگ نجات يافت.

پس از جراحی،پدر نزد دکتر رفت و گفت:از شما متشکّرم.نجات پسرم يک معجزه ي واقعی

بود.میخواهم بدانم ببت هزينه ی عمل جراحی چقدر بايد پرداخت کنم؟

دکتر لبخندی زد و گفت:فقط  ۵ دلار...!

                                                    از کتاب:نشان لیاقت عشق

برسند .یکی از این کارمندها که مشغول کار خود بود ونامه ها را اماده می کرد و در جای خود

می گذاشت  ناگهان به نامه برخورد که روی ان نوشته شده بود نامه ای به خدا. آن را باز کرد

در نامه چنین نوشته شده:

      خدای عزیزم من پیر زنی هستم 84 ساله و با حقوق ناچیز باز نشستگی که فقط 100 دلار

است زندگی خود را سپری می کنم. امروز جوانی پول من را که درکیفی بود از من دزدید من

هم دراین شب عید دوستانم را به مهمانی دعوت کرده ام و پولی ندارم تا از انها پذیرایی کنم

کسی را هم ندارم تا از او پولی قرض بگیرم حال ای خدا من نمیدانم چه کنم مرا کمک کن...

تار و پودش را با عشق تو پرداخته ام...

مثل تابیدن مهری در دل...

مثل جوشیدن شعری از جان...

مثل بالیدن عطری در گل...

جریان خواهم یافت!!

راه خواهم افتاد...

باز از ریشه به برگ

باز از "بود" به "هست"

باز از خاموشی تا فریاد!

                                             " فریدون مشیری"

ببخشید که این چند روزه دیر به دیر اپ می کنم...اخه دیگه امتحانا شروع شده 

 و  خیلی وقت نمی کنم که بیام و اپ کنم...بعد از امتحانا جبران می کنم...

فعلا"  لطفا" دعا کنین که امتحانا به خیر و خوشی بگذرن...

از همتون ممنون و بازم ببخشید...

امیدی نیز به پیروزی در ان جنگ نداشتند.

فرمانده انها را گرد هم اورد و در این هنگام٬سکه ای از جیبش بیرون اورد و گفت:من سکه را

به هوا می اندازم٬اگر که سکه به رو امد٬ما در جنگ پیروز می شویم.و اگر که سکه به پشت

امد٬ما در جنگ شکست می خوریم.سپس سکه را به هوا انداخت.همه مشتاقانه منتظر فرود

سکه بودند....سکه به زمین افتاد...به رو افتاده بود!!!

سپاهیان بسیار شاد شدند و فکر کردند که حتما" در جنگ پیروز خواهند شد.پس با امید و

اطمینان به سمت میدان جنگ رفتند...البته جنگ نیز به نفع انها پایان پذیرفت.

                                  هر دو طرف سکه رو بود!!!

باخت در يك نبرد كوچك را به قصد برد در يك نبرد بزرگ بپذيرم .

با چند كلمه و در چند ثانيه مي توان زخم هاي عميقي به قلب و روح آنان كه دوستشان داريم

وارد كنيم اما سالها زمان لازم است تا آن زخم ها را التيام بخشيم .

اگر مايلم پيام عشق را دريافت كنم بايد خود نيز آن را ارسال كنم .

شايد دو نفر بتوانند به يك نقطه نگاه كنند ولي بدون شك آن را متفاوت مي بيينند .

ثروتمند كسي نيست كه درآمد بيشتري دارد بلكه كسي است كه نياز كمتري دارد.

  چند تا نامه ی دیگه

    

  دشت ها الودست

                 در چمنزار گل لاله نخواهد رویید

                             در هوای عفن اواز پرستو به چه کارت اید؟

          فکر نان باید کرد

و هوایی که در ان...

         نفسی تازه کنیم

               گل گندم خوب است...

گل خوبی زیباست...

          ای دریغا که همه ی مزرعه ی دلها را

علف هرزه و کین پوشانده

     هیچ کس فکر نکرد...

               که در ابادی ویران شده دیگر نان نیست...

     و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

که چرا سیمان نیست...

               و کسی فکر نکرد

                            که چرا ایمان نیست...

و زمانی شده است

که به غیر از انسان

                          هیچ چیز ارزان نیست...

                                                    "حمید مصدق"

آیا شیطان وجود دارد؟ آیا خدا شیطان را خلق کرد؟

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به چالش ذهنی کشاند.

آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟

شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"

استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"

شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"

استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز

وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر ماست , خدا نیز شیطان است"

شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت

کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست.

شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"

استاد پاسخ داد: "البته"

شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "

شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.

مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به

سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش

کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا

هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا

دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده

می شوند.

سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد."

شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"

شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریک هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور

است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با

استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را

جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور

دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد.

شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری

که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی

واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."در آخر مرد جوان از

استاد پرسید: "آقا, شیطان وجود دارد؟"

زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم.

او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در

جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر

هیچ چیزی به جز شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: "شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به

سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا

توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که

وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما

نیست خود به خود می آید و تاریک که در نبود نور می آید.
                           

                          آن شاگرد کوچک آلبرت انیشتین بود.

رسید...حالا در بالاترین نقطه ی دنیا ایستاده بود...با غرور پشتش را راست کرد و به دور و بر

نگاهی انداخت...بله!اینجا بلندترین جای جهان بود...بادی به غبغب انداخت و رو به جهان زیر

پایش فریاد کشید:

"اهای!به من نگاه کنید!دیگر بالاتر از من چیزی می بینید؟چه کسی را جز من یارای این کار

بود؟این من هستم...تنهای تنها....در اوج!"

پرنده در حالی که چوب کوچکی به منقار داشت٬با نگرانی به پایین خیره شد...باز یک مزاحم

دیگر روی خانه ی نیم سازش ایستاده بود...

قایقش بود. به او گفت: با این سرعتی که داری چرا ماهی های بیشتری نمی گیری؟

ماهیگیر گفت:همین هم خرج زن و بچه هایم را در می اورد.

 ز دورها و دورها...

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای کنون مرا به زورقی

ز عاجها٬ز ابرها٬بلورها

نگاه کن که موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره اب می شود

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره اب می شود

سیاه سرکشم٬اسیر دست افتاب می شود

نگاه کن٬تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن تمام اسمان من

پر از شهاب می شود

نگاه کن من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخرنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم...

بیشتر می شد.من هم به فروشگاه رفته بودم و برای پرداخت پول هدایایی که خریده بودم٬در صف صندوق

ایستاده بودم.

جلوی من دو بچه ی کوچک:پسری ۵ ساله و دختری کوچکتر ایستاده بودند.پسرک لباس مندرسی بر تن

داشت٬کفش هایش پاره بود و چند اسکناس را در دستهایش می فشرد.

لباس های دخترک هم دست کمی از مال برادرش نداشت.ولی یک جفت کفش نو در دست داشت.

وقتی که به صندوق رسیدیم٬اهسته کقش ها را روی پیشخوان گذاشت.چنان رفتار می کرد که انگار

گنجینه ای پر ارزش را در دست دارد.

صندوقدار قیمت کفش ها را گفت:۶ دلار.

پسرم پول هایش را روی پیشخوان ریخت و ان ها را شمرد:۳ دلار و ۱۵ سنت.

بعد رو کرد به خواهرش و گفت:فکر می کنم که باید کفش ها ره بگذاری سر جایش...

دخترک با شنیدن این حرف به شدت بغض کرد و با گریه گفت:نه!نه!پس مامان تو بهشت با چی راه بره؟

پسرک جواب داد:گریه نکن.شاید فردا بتوانیم پول کفش ها را در بیاوریم.

من که شاهد ماجرا بودم٬به سرعت ۳ دلار از کیفم بیرون اوردم و به صندوقدار دادم.

دخترک دو بازوی کوچکش را دور من حلقه کرد و با شادی گفت:متشکرم خانوم...متشکرم خانوم.به

طرفش خم شدم و پرسیدم:منظورت چی بود که گفتی:پس مامان تو بهشت با چی راه بره؟پسرک جواب

داد:مامان خیلی مریض است و بابا گفته که ممکنه قبل از کریسمس به بهشت بره.

دخترک ادامه داد:معلم دینی ما گفته که رنگ خیابان های بهشت طلایی است.به نظر شما اگر مامان با

این کفش های طلایی توی خیابان های بهشت قدم بزنه٬خوشگل نمیشه؟

چشمانم پر از اشک شد و در حالی که به چشمان دخترک نگاه می کردم٬گفتم:چرا عزیزم.حق با

توست.مطمئنم که مامان شما با این کفش ها تو بهشت خیلی قشنگ میشه...

                                   از کتاب:نشان لیاقت عشق

ببخشید که یه کم دیر شد.

ولی خوب حالا میگم:

شب یلدا و کریسمس تون دو تایی با هم مبارک.

امیدوارم که به همه تون حسابی خوش گذشته باشه.

گربه ها بیش از دیگران به فکر ازادی پرندگان محبوس هستند.

بادکنک ها نمی توانند یک سوزن به خود بزنند و یک جوالدوز به دیگران.

ماهی ها نمی توانند در ایام کودکی خاک بازی کنند.

و باد کلاه سر کسی نمی گذارد...